Een schrijver komt terecht in een verzorgingshuis na een langdurig verblijf in het ziekenhuis. Wat moet hij doen om op te knappen? Schrijven natuurlijk. En als hij ook nog op zijn manier theoloog is, althans ‘schriftgierige’ (een contaminatie van ‘schriftgeleerde’ en ‘nieuwsgierige’) zal het allicht over bijbelteksten gaan, over de verrassingen en verrukkingen bij het aandachtig lezen van die verhalen.
Daartussendoor staan notities over het leren leven als invalide en overpeinzingen van iemand die niets anders te doen heeft dan te ‘revalideren’, dat wil zeggen: op te knappen.
Notities en overpeinzingen dus, hier prijsgegeven (of aangeboden) aan de meelevende en vooral meelezende lezer.
Dit onorthodoxe dagboek zal de lezer die zich overgeeft aan de gedachtesprongen en de gemoedsbewegingen van de auteur niet onbeloond laten: herkenning, verrassing en verrijking zullen zijn deel zijn.
Orthodox of niks daagt u uit. De ‘’orthodoxen’’ laat hij zien dat orthodoxie iets heel anders betekent dan geloven in een overgeleverd pakket van vaststaande leer. De niet-orthodoxen en zij die zich tot geen geloof, laat staan het calvinistisch of Rooms geloof, bekennen, vinden in Willem Barnard een welbespraakt en geharnast tegenstrever. “Voor mijn besef bestaat orthodoxie uit gehechtheid aan de klassieke liturgie en (ja, dat vooral) toegewijde lectuur van de geschriften die ‘wij orthodoxen’ samenvattend ‘de Schrift’ noemen. En nog wel de heilige ook.’’